Voor mij is een foto pas echt geslaagd als je als ouder kijkt en denkt: ja… dát is mijn kind. Niet omdat jullie kind perfect lacht of precies deed wat de fotograaf vroeg. Maar omdat je die ene blik herkent. Dat ondeugende gezicht, die zachte kant, het eigenwijze of juist dat kleine trekje dat zo typisch bij jullie kind hoort.
Kinderen laten niet altijd meteen zien wie ze werkelijk zijn. Misschien kijken ze eerst even de kat uit de boom, zijn ze gevoelig, rustig of juist overal als eerste bij. Maar als ouder weet je precies hoe jouw kind écht is. En juist dát wil ik vastleggen.
Tijdens een shoot hoeft je kind van mij niet anders te zijn dan het is. Je hoeft niet te lachen omdat dat nu eenmaal op een foto hoort. Je mag eerst even kijken, bewegen, gek doen, verlegen of juist volop aanwezig zijn.
Ik kijk, wacht en volg. En juist daardoor ontstaat er ruimte voor de kleine dingen die zo eigen zijn aan jouw kind. Want later wil je niet alleen terugkijken en denken: ‘wat was mijn kind klein’.
Je wilt denken: kijk, dit was mijn kind. Precies zoals het was.
En als jullie dat in een foto meteen herkennen, dan is mijn doel bereikt!
